SGML

SGML (Standardized Markup Language) เป็นภาษาต้นแบบของภาษากำกับทั้งหมด พัฒนามาในปี ค.ศ. 1986 เนื่องจากปัญหาในการแลกเปลี่ยนเอกสารข้อมูลระหว่างกันในระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตยุคแรกๆ จึงมีนักวิจัยกลุ่มหนึ่ง พัฒนาเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างกัน ซึ่งคุณสมบัติเบื้องต้นของเครื่องมือดังกล่าว คือ ต้องยืดหยุ่น สามารถรองรับข้อมูลรูปแบบแปลกๆ ในอนาคตได้ ใช้ได้ทั่วโลก และในคอมพิวเตอร์ทุกรูปแบบ จากข้อกำหนดดังกล่าว จึงเกิดภาษา SGML มีการเก็บข้อมูลในรูปรหัส ASCII เพราะคอมพิวเตอร์ทั่วไปสามารถอ่านข้อมูลลักษณะนี้ได้เหมือนๆ กัน และแบ่งการทำงานของ SGML เป็น 2 ส่วนคือ

• ส่วนประกาศโครงสร้างข้อมูล (DTD: Document Type Definition) ทำหน้าที่ประกาศรายละเอียดของแท็กี่จะใช้แสดงข้อมูล
• ส่วนตัวเอกสาร (Document Body) เป็นส่วนหลักของเอกสาร ประกอบด้วยแท็กคำสั่งต่างๆ

ภาษา SGML เป็นข้อกำหนด (เช่นเดียวกับมาตรฐาน ISO) ที่กำหนดวิธีการอธิบายโครงสร้างของเอกสารฝังไว้ในตัวเอกสารเอง หมู่นักศึกษา, อาจารย์และผู้จัดทำเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ นิยมใช้ SGML ในการสร้างรูปแบบต่างๆ จากเอกสารฉบับเดียว และใช้ในการนำเอาเอกสารมาใช้ใหม่ อย่างไรก็ตาม SGML ไม่ได้รับความนิยมมากนัก เพราะมีความยุ่งยากในการนำไปประยุกต์ใช้งาน การจัดเก็บข้อมูล ความยืดหยุ่นและลักษณะเฉพาะที่เกินความต้องการ ทำให้ยากต่อการเขียนโปรแกรม —-
ผู้เขียน

• บุญเลิศ อรุณพิบูลย์ นักวิชาการ ศูนย์บริการความรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี