สุภาษิต

ผู้เขียน

นายภาสธร ยาวโนภาส

ก ข ค ฆ ง	จ ฉ ช ซ ฌ	ณ ด ต ถ ท
กรุงศรีอยุธยาไม่สิ้นคนดี	จอดเรือไม่ดูท่า ขี่ม้าไม่ดูทาง	ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่
กลิ้งครกขึ้นภูเขา	จ้าวไม่มีศาล สมภารไม่มีวัด	ได้แกง เทน้ำพริก
กว่าถั่วจะสุก งาก็ไหม้	โจรปล้น 10 ครั้งไม่เท่าไฟไหม้ครั้งเดียว	ดอกกระดังงาไทย ไม่ลนไฟไม่หอม
กำขี้ ดีกว่า กำตด	จับปลาสองมือ	เด็ดบัวไม่ไว้ใย
กินที่ลับ ขับที่แจ้ง	จับแพะชนแกะ	เดินตามหลังราชสีห์ ดีกว่าเดินตามก้นสุนัข
กินน้ำใต้ศอก	จับเสือมือเปล่า	ตกกระไดพลอยโจน
กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา	จับปูใส่กระด้ง	ติเรือทั้งโกลน
กินปูนร้อนท้อง	จุดไต้ตำตอ	ตีงูให้กากิน
เก็บเบี้ยใต้ถุนร้าน	ชาติเสือต้องไว้ลาย ชาติชายต้องไว้ชื่อ	ตีวัวกระทบคราด
เกลียดขี้ขี้ตาม เกลียดความความถึง	ชายสามโบสถ์ หญิงสามผัว	ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ
เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง	ช้า ๆ ได้พร่าเล่มงาม	ต้นไม้ตายเพราะลูก
แกว่งเท้าหาเสี้ยน	ชักใบให้เรือเสีย	ตักน้ำใส่กะโหลก ชะโงกดูเงา
ไก่กินข้าวเปลือก	ชาติคางคกยางหัวไม่ตกไม่รู้สำนึก	เตี้ยอุ้มค่อม
ใกล้เกลือกินด่าง	ช้างตายทั้งตัว เอาใบบัวมาปิด	ตัวเป็นขี้ข้า อย่าให้ผ้าเหม็นสาบ
ขนมพอผสมกับน้ำยา	ช้าเป็นการ นานเป็นคุณ	ตัวตายดีกว่าชาติตาย
ขี่ช้างจับตั๊กแตน	ชักตะพานแหงนถ่อ	ตาบอดได้แว่น
ขี่ช้างอย่าวางของ	ชักน้ำเข้าลึก ชักศึกเข้าบ้าน	ตีตนไปก่อนไข้
ขี้ก้อนใหญ่ให้เด็กเห็น	ชุบมือเปิบ	ตีงูให้หลังหัก
เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม	ชักแม่น้ำทั้งห้า	เต่าใหญ่ไข่กลบ
ข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรง	ชักหน้าไม่ถึงหลัง	ถี่ลอดตาช้าง ห่างลอดตาเล็น
ข้างนอกขรุขระข้างในต๊ะติ๊งโหน่ง	ชั่วช่างชี ดีช่างสงฆ์	ถ่อไม่ถึงน้ำ น้ำไม่ถึงถ่อ
ข้าวใหม่ปลามัน	ชิงสุกก่อนห่าม	ถลำร่องชักง่าย ถลำกายชักยาก
เขียนด้วยมือลบด้วยเท้า		ถ่มน้ำลายรดฟ้า
เขียนเสือให้วัวกลัว		ถ่มน้ำลายแล้วกลับกลืนกิน
ขมินกับปูน		ถ่านไฟเก่า
คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย		ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาป
คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อ		ทุบหม้อข้าวตัวเอง
คนตายขายคนเป็น		เทวดานิมนต์มาเกิด
คนล้มอย่าข้าม ไม้ล้มจึงข้าม		ทำนาบนหลังคน
คบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล		เทศน์ตามเนื้อผ้า
ความวัวไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรก
ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด
โค่นกล้วยอย่าไว้หน่อ
ฆ่าควายอย่าเสียดายพริก
ฆ่าช้างเอางา
งมเข็มในมหาสมุทร