ลายสือไทยและการเปรียบเทียบกับอักษรไทยสมัยต่างๆ

ตัวอักษรไทยซึ่งเราใช้เขียนในปัจจุบัน นับเป็นมรดกทางสังคมที่มีความสำคัญและทรงคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับคนไทยที่เรารับทอดมาจากสังคมไทยสมัยสุโขทัย พ่อขุนรามคำแหงได้ทรงประดิษฐ์อักษรไทยไว้ให้คนไทยได้มีอักษรไว้ใช้เป็นของตัวเอง และคนไทยก็ได้ใช้สืบทอดกันมาเป็นเวลากว่า 700 ปีแล้ว

อักษรไทยหรือลายสือไทยที่พ่อขุนรามคำแหงทรงประดิษฐ์ขึ้นมีพยัญชนะ สระ และเครื่องหมายวรรณยุกต์ ซึ่งแตกต่างไปจากตัวอักษรของเพื่อนบ้านของเราตรงที่ ภาษาไทยที่มีเครื่องหมายวรรณยุกต์ใช้เพราะเป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์ แต่ตัวอักษรของเพื่อนบ้านใกล้เคียงของเราไม่มีเครื่องหมายเหล่านี้

นับจนถึงปัจจุบันภาษาเขียนและตัวอักษรของไทยเรามีอายุกว่า 700 ปีแล้ว ถ้าเราเปรียบเทียบลักษณะการเขียนตัวอักษรของภาษาไทยสมัยสุโขทัยกับสมัยปัจจุบัน จะเห็นว่าต่างกันมาก เพราะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ทั้งวิธีการเขียนและลักษณะตัวอักษร ในสมัยสุโขทัย การเขียน หรือ “การจารึก” ที่เหลืออยู่ให้เราเห็นได้นั้นทำลงบนแผ่นหิน ลักษณะตัวอักษรจึงเป็นคนละแบบกับปัจจุบัน ต่อมาในสมัยอยุธยามีการเรียนการสอนภาษาไทยและปรากฏว่ามีกระดาษใช้แล้วมีตำราสอนภาษาไทยชื่อ จินดามณี จึงมี “การเขียน” ด้วยมือลงบนกระดาษที่ทำด้วยมือจึงทำให้ตัวอักษรต่างไปจากที่จารึกบนแผ่นศิลาเพราะเขียนด้วยดินสอหรือปากกา ต่อมาก็ใช้ตัวพิมพ์ พิมพ์ด้วยเครื่อง ตัวหนังสือในสมัยปัจจุบันมีลักษณะใกล้เคียงกับตัวเขียนในสมัยอยุธยาแต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว



Personal Tools
Creative Commons License
STKS Online Learning โดย http://stks.or.th/wiki อนุญาตให้ใช้ได้ตาม สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน 3.0 ประเทศไทย.